Не би имал смелост да му кажам на ближниот: сакам да ме љубиш, а пак, ми се чини дека не би ни кажал: не сакам да ме љубиш. Во тоа има нешто што одбива, нешто што отуѓува и што на срцето на друг човек може да му нанесе тежок удар.

Корисно е да ги познаваш зборовите на критикувањето оти тие се лек против гордоста и совет секогаш да бидеме внимателни.

Скоро и да нема потреба да го критикуваме човека од своја волја, единствено ако тој самиот не даде повод да му се каже вистината. Тешко е да осудуваш оти во тоа многу лесно се вмешува и самооправдувањето. Покрај тоа, осудата може да  му направи непријатности и на друг, кој ја пренел таа осуда, и затоа најдобро би било да Му се помолиме на Бога, Он да го научи секој од нас да гледа на постапките на ближните со чисти очи, без осуда и сомнеж.

Ако другиот човек не покажува желба за помирување, вие од своја страна покажете мир и не судете строго. Не треба себеси да се подметнуваме под стрели и не е ништо лошо да се употребува штит тогаш кога друг ве напаѓа.

Никогаш не треба да се влегува во препирки, а особено тогаш кога непријателот може да го надзборува оној кој е во право и кога непријателот не се плаши дека ќе биде прекинат, туку се надева дека во случај на нужда, ако веќе не е во можност да покаже дека не е во право, својот соперник може да го победи со грубост и со потсмев.

Праведно е и корисно чашата на трпението да ја полниме со вода на кроткоста и да ја излеваме на огинот на љубомората, за да овој полека гори и не се распламтува и претвора во пожар кој е во состојба да се оттргне од контрола и да ги уништи ѕидовите на љубовта, снисходливоста и смирението.

Мене ми се чини дека непријатели има малку, а многу се оние кои, заради недоразбирање, погрешно ги разбираат другите луѓе и нивните постапки, та заради тоа стануваат недобронамерни.

На навредувањето корисно е да се одговара со кроткост отколку со навредување. Да се потсетиме на вистината дека валканоста не се отстранува со валканост, туку со вода.

Не треба да се плашиш од клевети, туку треба да се биде внимателен од нив. Клеветите не учат на внимателност, а внимателноста прави клеветите да станат немоќни.

Зошто човек самиот себеси се вознемирува со тескобни размислувања за некоја ништовна непријатност? Зошто баш нашиот мир и нашиот спокој би требало да зависат од човечкото размислување? Ако правилно сме постапиле, нека е слава на Бога, а човечкото мислење не може тоа да ни го одземе.

Би требало да ни е потешко да ги осудуваме луѓето, отколку мирно да ги набљудуваме, како што набљудуваме како ветерот ги ниша гранките на дрвата, или како тече реката. Меѓуоа, очигледно е дека на човека му е тешко да гледа без осуда. Што да се прави? Треба постепено да се учиме на тоа најпрвин да се осудиме себеси заради тоа што ги осудуваме ближните, потоа да се воздржуваме од осуда со зборови тогаш кога ќе се покрене помислата на тоа, а потоа и да ја задржиме самата помисла на осуда на другиот. Оној кој доволно се познава и осудува себеси, тој нема време да ги осудува другите.

Немојте упорно да ги избегнувате луѓето оти меѓу нив има и Божји луѓе. Би требало да се трудимо и добрите дела да ги правиме со доза на внимателност, за да не претходи пред нив некое наше мудрување и наша волја. Кога сме во контакт со луѓе од различна вероисповед, би требало слободно и смело да изразуваме убеденост во исправноста на православната вера. Но, кога критикуваме заблуди и заблудени, би требало да покажуваме кроткост, мир, снисходливост и внимателност: овие особини се потребни исто колку и ревноста.

Не претворај ја бурата во ветре на човечките лекомислени зборови. Има клевети кои го носат човека во прогонство, кои фрлаат во беда, темница, и тоа не е лесно. А зар не е полесно клеветата, како ветерот, да провее покрај вашите уши. Влези во домот свој, и не слушај го фиучењето на ветрот.

Во контакт со луѓе кои се неспокојни, корисно е кон нив да се однесуваме што поедноставно, што помирно и што поспокојно, без било каква извештачена блискост, но и без намерно студенило. Ваквото однесување нема да им наштети ниту на оние кои се неспокојни.

Кога се потпираме на Бога, можеме да ги поднесеме несреќите и да го сочуваме својот мир, па макар и да не наидуваме на мир кај оние луѓе кои не опкружуваат. Оти, кажано е: бев мирен со оној кој мрази мир. Нека даде Бог и тие да го засакаат мирот.

Оној кој гледа со сомнеж, тој лесно може да дојде до омраза кон човека. Оној кој сака да има љубов кон ближниот, би требало да гледа чисто и едноставно. Треба да се избегнува лутењето. Гневот не го приближува човека до Божјата правда. Со гневот само може да се пробуди и зголеми раздразнетоста на другиот човек. Само со трпение и мир може човек да се одоброволи. Духовниот закон вели дека треба да му се помогне на ближниот и при тоа да не го навредуваме и повредуваме другиот.

Добро е да ја кажуваме вистината кога обврската, или љубовта кон ближниот тоа го бараат од вас. Но, тоа треба да го правиме така да не го осудуваме ближниот, да не се гордееме и да не се воздигнуваме како некој кој можеби подобро од другите ја познава вистината. Покрај тоа, потребно е да ги знаеме луѓето и настаните, за да не се случи наместо вистина да кажеме укор и наместо мир и кроткост, да направиме непријателство и штета.

Човечкиот збор може да биде остар како меч и тогаш тој ранува и убива, а може да биде и благ како елеј и тогаш тој е како мелем кој исцелува.

Не судете, за да не ви се суди, та и ако ви се чини дека имате причини за осуда, затоа што оној кој Му е близок на Господа може да стои или да паѓа. Уште полошо е ако судите како злонамерен судија. Мислите дека луѓето кажуваат бесмислици, а тие зборуваат за она што и е на корист на душата и за тоа како да се чини добро.

Кога ги осудуваме своите ближни, ние самите себеси си нанесуваме голема рана. Од ова треба да се чуваме и да се искупуваме така што ќе се осудуваме и кориме себеси и ќе се молиме Бог да биде милостив и кон оние кои ние сме ги осудиле, и кон нас кои ги осудивме.

Трудете се срцето и намерите на ближните да ги прифаќате позитивно. Во тој случај ќе бидете поретко во прилика да погрешите, а на вашиот ближен ќе му биде полесно да се поправи.

Како што кажа древниот философ, не треба да се возбудувате ако ве удри магаре.

Подготви: Б.Ѓ.

 Посети:957

Коментари (14)

7. Пратено од Билјана, на 15-06-2008 01:36 Не сум брат Антониј, но да се обидам да ти помогнам: со истовремено притискање на алт и шифт. Поздрав

11. Пратено од Грешник+, на 15-06-2008 19:47 Не е наречен лукав без причина.Тој не мачи секогаш а најбесен е кога сме на молитва,тогаш се прави да не одалечи од Бога,а ако сме расеани,лесно може да не насмее,за   жал

14. Пратено од Билјана, на 15-06-2008 23:36 Ангел, ќе го отвориш "control panel",а потоа ќе одиш во "regional and language options", таму во "regional options" ќе го одбереш македонскиот јазик и потоа ќе кликнеш "apply". Мислам дека по ова би требало да го имаш кириличниот фонт како втора опција. Се надевам дека ти помогнав. Поздрав

Внеси коментар
Ве молиме внесениот коментар нека се однесува на објавата. Коментарите со лични вербални напади нема да бидат објавени. Не користите коментари за рекламирање на вашата страна. Истите ќе бидат избришани. Само кликнете на *Refresh* копчето од вашиот прелистувач за нов безбедносен код.
Име:
E-mail
BBCode:
Коментар:
	Сакам да бидам известен/а по email за коментарите на оваа објава